از دلایل اصلی شل شدن ایمپلنت دندان جوش نخوردن ایمپلنت به استخوان در اثر سوختگی استخوان، عدم رعایت پروتکلهای جراحی، عدم رعایت پروتکلهای پروتز، مبتلا بودن به بیماریهای زمینهای، عدم رعایت دستورات دندانپزشک بعد از جراحی کاشت ایمپلنت و عدم رعایت پروتکلهای ضد عفونی است. در این مطلب، تأثیر هر یک از این عوامل بر روی شکست ایمپلنت دندان و راهکارهای کاربردی برای جلوگیری از بروز آنها را توضیح میدهیم.
۱- جوش نخوردن ایمپلنت به استخوان در اثر سوختگی استخوان و شل شدن ایمپلنت دندان
سوختگی استخوان ممکن است ناشی از موارد زیر باشد:
- سرعت نامناسب چرخش مته – برای جلوگیری از این مورد باید برنامه درمان مطابق با نوع استخوان بیمار تعیین شده و از مته با اندازه مناسب استفاده شود.
- استفاده از مته فرسوده و دچار ساییدگی – برای جلوگیری از این مورد باید بعد از حدود ۳۰ تا ۴۰ بار اتوکلاو کردن مته، آن را عوض کرد. اگر مته از نوع الماس باشد باید بعد از ۴۰ تا ۵۰ بار اتوکلاو کردن تعویض شود. در کنار رعایت دستورالعملهای ارائه شده توسط سازنده باید از مواد ضد عفونی کننده و حالت اتوکلاو مناسب استفاده نمود.
- عدم سرمایش کافی – برای جلوگیری از این مورد باید از متههایی که دارای خنک کننده خارجی یا داخلی هستند، استفاده کرد. بهتر است قبل از جراحی مقداری محلول فیزیولوژیک را تا دمای مورد نیاز سرد نمود.
۲- عدم رعایت پروتکلهای جراحی و شل شدن ایمپلنت دندان
عواملی که به عنوان عدم رعایت پروتکلهای جراحی شناخته میشوند و اثرات آن بر روی لق شدن ایمپلنت دندان شامل موارد زیر است:
- انتخاب نادرست اندازه و شکل ایمپلنت – برای هر بیمار باید ایمپلنت مناسب را انتخاب کرد. یکی از ویژگیهای ایمپلنت، قطر آن است. چنانچه استخوان فک تحلیل رفته باشد نمیتوان از ایمپلنت با قطر بزرگ استفاده کرد. البته در این شرایط بهتر است پیوند استخوان انجام شود تا فضای بیشتری برای قرار دادن ایمپلنت به وجود آید. همچنین انتخاب ایمپلنت باید بر مبنای نوع استخوان صورت گیرد. به علاوه جهت انتخاب طول مناسب ایمپلنت باید آناتومی محل قرارگیری آن را مورد توجه قرار داد و از بلندترین ایمپلنتی که میتوان جایگذاری کرد، استفاده نمود. در نهایت، در انتخاب ایمپلنت باید میزان باری که قرار است بر روی آن اعمال شود را نیز در نظر گرفت تا بتوان بهترین ایمپلنت را انتخاب کرد.
- مشکلات قرار دادن ایمپلنت در استخوان نوع اول – این مشکلات شامل تحلیل رفتن استخوان، فشرده شدن و ناهنجاریهای آن است. برای جلوگیری از این مورد باید در تمامی مراحل کاشت ایمپلنت به خوبی ناحیه را خنک نمود، سرعت چرخش مته را به درستی تنظیم کرد، ماکزیمم فشار اعمالی را کنترل کرد و از Bone Tap برای کاشت ایمپلنت استفاده نمود.
- انتخاب نادرست مته و آمادهسازی اشتباه حفره – دندانپزشک باید نوع استخوان بیمار را به درستی تعیین کرده و بهترین روش کاشت را انتخاب کند. همچنین بسته به کیفیت بافت استخوان باید با دقت از پروتکل جراحی پیروی کرد. اندازه مته باید با اندازه ایمپلنت در قسمت بالایی آن (در لایه کورتیکال) به علاوه حدود ۰.۲ تا ۰.۳ میلیمتر در قسمت اپیکال مطابقت داشته باشد. از طرف دیگر باید با در نظر گرفتن قطر ایمپلنت در قسمت اپیکال، فاصله بین حفره ایجاد شده در استخوان و بدنه ایمپلنت را از بین برد. به منظور قرار دادن ایمپلنتهای مخروطی شکل بهتر است از متههای مخروطی با پوشش الماس و برای قرار دادن ایمپلنتهای استوانهای شکل از متههای استوانهای استفاده شود.
- تحلیل استخوان در قسمت گردن و اعمال فشار بیش از حد در لایه کورتیکال – در این شرایط بهتر است از ایمپلنت با قطر ۴.۲ یا ۵ میلیمتر استفاده شده و در لایه کورتیکال از Expander استفاده کرد. همچنین در مرحله علامتگذاری با دریل و دریلینگ نهایی باید سرعت مناسبی برای چرخش مته انتخاب شود.
- عدم ثبات اولیه ایمپلنت – انتخاب پروتکل مناسب برای ایجاد حفره به خصوص در استخوان نوع چهارم بسیار مهم است و به ثبات اولیه ایمپلنت کمک میکند. همچنین بهتر است قبل از قرار دادن ایمپلنت در حفره از Sweep استفاده نشود. به علاوه توصیه میشود که در پایان هر مرحله از کاشت ایمپلنت، پایداری آن با استفاده از ابزارهای دقیق مورد بررسی قرار گیرد.
- خصوصیات حفره دندان و ایمپلنت در طول کاشت – پس از کشیدن دندان باید آمادهسازی و تمیز کردن حفره خالی دندان به خوبی انجام شود. همچنین باید یک ایمپلنت با شکل و اندازه مناسب را انتخاب کرد. در صورت نیاز میتوان از پیوند استخوان استفاده نمود. همچنین اگر از زمان کشیدن دندان تا کاشت ایمپلنت، مدت زیادی گذشته باشد بهتر است طول دوره استئواینتگریشن یا استخوانسازی را طولانیتر در نظر گرفت.
۳- عدم رعایت پروتکلهای پروتز و شل شدن ایمپلنت دندان
عواملی که به عنوان عدم رعایت پروتکلهای پروتز شناخته میشوند و اثرات آن بر روی شل شدن ایمپلنت دندان شامل موارد زیر است:
- بارگذاری نامناسب بر روی پروتز – یکی از دلایل شل شدن ایمپلنت دندان، بارگذاری نامناسب روی پروتز است. همچنین تثبیت اشتباه اباتمنت منجر به ورود باکتری به فضای داخل پروتز شده که میتواند باعث التهاب بافت لثه و حتی پری ایمپلنتیت شود. برای ثابت کردن اباتمنت در موقعیت مناسب لازم است که بار اعمال شده به بدنه ایمپلنت انتقال یابد. بنابراین باید به مواردی مانند زاویه درست اباتمنت، انتقال صحیح نیرو به ایمپلنت و کافی بودن نیروی اعمال شده به پیچی که پروتز را در جای خود محکم میکند، دقت نمود.
- اشتباه در انتخاب پروتز دائمی – انتخاب صحیح پروتز دائمی که قرار است بر روی ایمپلنت ثابت شود، بسیار مهم است. در این شرایط باید با استفاده از اشعه ایکس، تعداد مناسب ایمپلنت را تعیین کرد و شکل و اندازه آنها را متناسب با نوع استخوان بیمار معین نمود. ایمپلنت با قطر بزرگتر در مقایسه با ایمپلنتهای باریکتر میتوانند بار بیشتری را تحمل کنند چرا که سطح تماس آنها با استخوان بیشتر است. برای جلوگیری از این مورد لازم است که ساختار پروتز را به طور هوشمندانه انتخاب کرد. همچنین در صورت نصب بریج دندان بر روی پایه ایمپلنت باید تعداد ایمپلنت به گونهای باشد که به خوبی بریج را پشتیبانی کند.
منبع
bio3-implants.com/doctors/articles/dental-implant-failure-part-1
bio3-implants.com/doctors/articles/implants-failure-6-main-reasons-part-2
bio3-implants.com/doctors/articles/neudachnaya-implantaciya-6-osnovnykh-prichin
۶ دلیل اصلی شل شدن ایمپلنت دندان (بخش اول)
