تحقیق انجام شده بر روی ایمپلنت بایوتری در دانشگاه آلمان، میکرو گپ بین فیکسچر و اباتمنت بایوتری را با سایر ایمپلنتهای موجود مقایسه کرده است. نتایج نشان میدهد، میکرو گپ بین فیکسچر و اباتمنت بایوتری به قدری کم است که حتی میتواند از اندازه یک میکروب هم کوچکتر باشد. بنابراین اگر بخواهیم در این ناحیه نفوذ میکروب را داشته باشیم باید حداقل به قدر اندازه میکروب، فاصله وجود داشته باشد تا میکروب بتواند وارد ناحیه گپ شود.
در مقالات مختلف، بهترین زاویه مورس در ترکیب با یک آنتی روتیشن را ۱۱ تا ۱۲ درجه عنوان کردهاند. در سیستم بایوتری، یک مورس ۱۲ درجه را در کنار یک آنتی روتیشن هگز داریم. در این حالت، فاصلهای که بین فیکسچر و اباتمنت باقی میماند حدود ۱ میکرون است، در حالی که میکروبهایی که میتوانند در این ناحیه وارد شوند، حداقل اندازهای حدود ۱.۵ میکرون دارند. بنابراین در ناحیه کانکشن فیکسچر و اباتمنت، به هیچ عنوان گیر میکروبی نخواهیم داشت.
همچنین مقالات بسیاری گزارش کردهاند که کانکشن به صورت ترکیبی از سیستم مورس و آنتی روتیشن میتواند حداکثر پایداری، کمترین میزان گپ و جابجایی را ایجاد کند. با استفاده از این نوع کانکشن، مشکلات پروتزی بسیار کمتر میشود. امروزه بیشترین شکست در کاشت ایمپلنت مربوط به شکست پروتز است. چنانچه بتوان عوارض و پیچیدگیهای پروتز را کمتر کرد میتوان نرخ موفقیت ایمپلنت در طولانی مدت را افزایش داد.
