مسأله بعدی، موضوع کانکشن است. یکی از ادعاهای مهم شرکت درباره لاین فیکس و نوع کانکشن آن این است که در این سیستم، علی‌رغم افزایش قطر اباتمنت و ایمپلنت، طراحی کانکشن ثابت باقی می‌ماند. این کانکشن به‌صورت تک‌کانکشن و با سایز ۲.۱ میلی‌متر طراحی شده و به‌گونه‌ای است که اتصال دقیق و محکمی را فراهم می‌کند.
در این ساختار، یک ناحیه کونیکال وجود دارد که به یک ناحیه هگز منتهی می‌شود. بخش کونیکال کانکشن به‌قدری دقیق و فشرده طراحی شده است که نفوذ میکروبی را به حداقل، و حتی نزدیک به صفر، می‌رساند. به این معنا که هنگام برقراری اتصال بین اباتمنت و ایمپلنت، در محل کانکشن عملاً فضایی برای نفوذ میکروب باقی نمی‌ماند.
همان‌طور که می‌دانیم، برای حفظ سلامت طولانی‌مدت ایمپلنت دو عامل اساسی باید تأمین شود:
اول، عامل بیومکانیکی؛ یعنی ثبات اتصال بین ایمپلنت و اباتمنت. این ثبات باید در درازمدت حفظ شود و دچار لقی یا میکروموومنت نشود. یکی از ادعاهای شرکت این است که میزان حرکت بین ایمپلنت و اباتمنت در این سیستم بسیار ناچیز است. این موضوع هم به دلیل طراحی پایدار کانکشن و هم به واسطه پیچ اتصال است که به‌صورت کاملاً محکم و در بلندمدت این اتصال را حفظ می‌کند.
دوم، عامل بیولوژیک؛ به این معنا که علاوه بر ثبات مکانیکی، اتصال باید به‌قدری دقیق و فشرده باشد که مانع نفوذ میکروبی شود. در نتیجه، ما از دو جنبه می‌توانیم به این سیستم اطمینان کنیم: هم جلوگیری از نفوذ باکتری‌ها و هم پیشگیری از حرکات میکروسکوپی که ممکن است منجر به از دست رفتن استئواینتگریشن شود. این ویژگی، به‌ویژه در شرایط بارگذاری فوری قطعات پروتزی، یک مزیت بسیار مهم محسوب می‌شود.
از سوی دیگر، با توجه به اینکه امروزه بسیاری از درمان‌های پروتزی و کاشت فوری ایمپلنت با روش‌های دیجیتال انجام می‌شود، این سیستم از نظر تجهیزات و قطعات دیجیتال نیز کاملاً پشتیبانی می‌شود. تنوع مناسب قطعات و دسترسی مطلوب به آن‌ها از مزایای دیگر این سیستم است. اباتمنت‌ها در سایزهای مختلف عرضه می‌شوند، مولتی‌یونیت اباتمنت‌ها با GHهای متنوع در دسترس هستند و همچنین پریمیل‌ها این امکان را فراهم می‌کنند که بلافاصله پس از طراحی دیجیتال، اباتمنت سفارشی بیمار تهیه و آماده شود.

مسأله دوم به شرایط خود بیمار مربوط می‌شود. ضروری است بیماری را انتخاب کنیم که مفهوم ایمپلنت فوری را به‌درستی درک کرده و ملاحظات مرتبط با آن را رعایت کند. همان‌طور که می‌دانیم تا پیش از تکمیل فرایند استئواینتگریشن، نباید بارگذاری فعال روی ایمپلنت انجام شود. بنابراین بیمار باید حداقل در دو ماه نخست، توصیه‌های لازم را از نظر رعایت بهداشت دهان، نوع تغذیه و پرهیز از عادات غذایی نامناسب به‌دقت اجرا کند. همکاری و آگاهی بیمار در این بازه زمانی نقش تعیین‌کننده‌ای در موفقیت درمان دارد.

موضوعی که وجود دارد این است که اگر بخواهیم یک ایمپلنت را به صورت Immediate Load قرار دهیم لازم است که چند شرط را داشته باشیم. اولین شرط مربوط به خود بیمار است که استخوان فک و شرایط سیستمیک بیمار، اجازه ایمپلنت فوری را به ما بدهد. مورد دوم، مدل جراحی و نوع فیکسچری است که استفاده می‌کنیم و سوم، شرایط دهان بیمار از لحاظ اکلوژن و نیروهاست.

هدف از طراحی که در این فیکسچر مهندسین شرکت ارائه کردند این بوده که با عمیق‌تر کردن تردها در طراحی فیکسچر بتوانند به شما Primary Stability‌ بهتری را در استخوان‌های مختلف بدهند.

ایمپلنت بایوتری یک کار جالبی که انجام داده این است که هیلینگ اباتمنت سفارشی شده ارائه کرده است که متناسب با شکل پروفایل هر دندان طراحی شده و اندازه‌های مختلفی دارد. این یک مزیت برای سیستم ایمپلنت محسوب می‌شود. همچنین اباتمنت مناسب با هیلینگ را نیز در اختیار ما قرار داده است. در سیستم‌های دیگر مجبوریم از اباتمنت‌های پریمیل استفاده کنیم و آن را به طور سفارشی بسازیم که مشکلات خود را دارد.

تحقیق انجام شده بر روی ایمپلنت بایوتری در دانشگاه آلمان، میکرو گپ بین فیکسچر و اباتمنت بایوتری را با سایر ایمپلنت‌های موجود مقایسه کرده است. نتایج نشان می‌دهد، میکرو گپ بین فیکسچر و اباتمنت بایوتری به قدری کم است که حتی می‌تواند از اندازه یک میکروب هم کوچکتر باشد. بنابراین اگر بخواهیم در این ناحیه نفوذ میکروب را داشته باشیم باید حداقل به قدر اندازه میکروب، فاصله وجود داشته باشد تا میکروب بتواند وارد ناحیه گپ شود.