مسأله دوم به شرایط خود بیمار مربوط می‌شود. ضروری است بیماری را انتخاب کنیم که مفهوم ایمپلنت فوری را به‌درستی درک کرده و ملاحظات مرتبط با آن را رعایت کند. همان‌طور که می‌دانیم تا پیش از تکمیل فرایند استئواینتگریشن، نباید بارگذاری فعال روی ایمپلنت انجام شود. بنابراین بیمار باید حداقل در دو ماه نخست، توصیه‌های لازم را از نظر رعایت بهداشت دهان، نوع تغذیه و پرهیز از عادات غذایی نامناسب به‌دقت اجرا کند. همکاری و آگاهی بیمار در این بازه زمانی نقش تعیین‌کننده‌ای در موفقیت درمان دارد.

موضوع سوم به خود ایمپلنت و ویژگی‌های آن بازمی‌گردد. ایمپلنت بایوتری ادعا می‌کند که با استفاده از لاین فیکس و در صورت وجود شرایط اولیه مناسب، امکان انجام کاشت فوری را فراهم می‌کند. این موضوع در طراحی تمامی اجزای درگیر، از جمله فیکسچر و کانکشن بین اباتمنت و ایمپلنت، مدنظر قرار گرفته است.

در بخش فیکسچر، طراحی تردها در سطوح میکرو و ماکرو به‌گونه‌ای انجام شده که از یک سو ثبات اولیه مطلوبی حین جراحی ایجاد کند و از سوی دیگر، شرایطی را فراهم آورد که فرایند استئواینتگریشن در بازه زمانی نسبتاً کوتاه‌تری تکمیل شود.