می‌خواهیم درباره نحوه استفاده از پروتزهای ایمپلنت بایوتری در دو روش دیجیتال و کانونشنال صحبت کنیم. امیدوارم توضیحاتی که ارائه می‌شود، کاربردی و مفید باشد.

ساختار اسکن‌بادی‌ها در واقع از ایمپرشن کپینگ‌هایی که در روش کانونشنال استفاده می‌شوند، الگوبرداری شده است. یکی از ویژگی‌های بسیار منحصربه‌فرد سیستم بایوتری این است که داخل اسکن‌بادی و حتی داخل برخی از پروتزهای ایمپلنت آن، یک رزوه اضافه طراحی شده است.

یکی از نکات مهم هنگام استفاده از اسکن بادی آف بودن پیچ است. هنگام استفاده، ابتدا باید پیچ را کاملاً تا انتهای هگز خارج کرده و آن را در وضعیت آف قرار دهید؛ به‌طوری‌که بیرون‌زدگی نداشته باشد. اگر پیچ در وضعیت صحیح قرار نگیرد، باعث عدم نشست کامل کامپوننت خواهد شد.

نکته بعدی، تشخیص صحیح هگز است. چه در زمان بستن ایمپلنت، چه هنگام استفاده از ایمپرشن کپینگ و چه در اسکن‌بادی، ابتدا هگز صحیح را پیدا کنید. عدم توجه به این موضوع منجر به نشست ناقص و خطا در مراحل بعدی خواهد شد.

از دیگر نکات مهم، جهت قرارگیری ریتنشن‌هاست. ریتنشن‌ها و نقاط انحصاری اسکن‌بادی باید در سمت باکالی یا لبیالی قرار گیرند. در صورت وجود دندان‌های مجاور، اگر این نقاط در موقعیت مناسب قرار نگیرند، فرآیند الاین کردن در نرم‌افزارهایی مانند اگزوکد دشوار می‌شود. برخی اسکنرها نیز دقت پایین‌تری دارند و در صورت قرارگیری نامناسب ریتنشن‌ها، خطاهای متعددی در الاین ایجاد شده و فیدبک مطلوبی دریافت نخواهید کرد.