در مواردی که قصد طراحی بریج را داریم، در بخش تای‌بیس گزینه‌ای برای استفاده از NH‌ها وجود دارد که باید متناسب با شرایط کیس انتخاب شود.
یکی از قابلیت‌های مهم لایبرری‌های بایوتری این است که گپ تیکنس (Gap Thickness) را به‌صورت پیش‌فرض و دقیق تعیین می‌کنند. بنابراین نیازی نیست شما این مقدار را به‌صورت دستی تنظیم کنید. این ویژگی تأثیر مستقیمی بر خروجی فایل‌های STL، عملکرد میلینگ ماشین و حتی کیفیت پرینت در پرینترهای سه‌بعدی خواهد داشت و باعث کاهش خطاهای انسانی می‌شود.

در بخش دیجیتال، شناخت صحیح لایبرری‌ها اهمیت زیادی دارد. باید بدانیم چگونه کامپوننت‌های مختلف مانند کاستوم اباتمنت‌ها، اسکروریتینرها، تای‌بیس‌ها (Ti-base) و اباتمنت‌های خاص مانند GAA برای بایولاین و مولتی یونیت را انتخاب کنیم. در سیستم بایوتری لاین بنفش (Fix) با قطر پایین توسط کد SP مشخص شده و لاین زرد (Advance) با قطر بالاتر توسط کد WP مشخص می‌شود. به عنوان مثال در دندان ۲۵ که قطر پایین‌تری دارد و اسکن‌بادی کوچکتر است، از لاین SP استفاده می‌کنیم. این موضوع از روی خود اسکن‌بادی نیز قابل تشخیص است؛ اگر قطر آن بزرگ‌تر باشد، مربوط به لاین زرد (Advance) است و اگر کوچکتر باشد، مربوط به لاین بنفش (Fix) خواهد بود.

موضوعی که وجود دارد این است که اگر بخواهیم یک ایمپلنت را به صورت Immediate Load قرار دهیم لازم است که چند شرط را داشته باشیم. اولین شرط مربوط به خود بیمار است که استخوان فک و شرایط سیستمیک بیمار، اجازه ایمپلنت فوری را به ما بدهد. مورد دوم، مدل جراحی و نوع فیکسچری است که استفاده می‌کنیم و سوم، شرایط دهان بیمار از لحاظ اکلوژن و نیروهاست.

کاری که می‌خواهیم امروز انجام دهیم کاشت یک واحد ایمپلنت بایوتری همزمان با سینوس لیفت بسته در ناحیه دندان ششم بالا سمت چپ است.

یک درمان موفق صرفاً به بررسی CBCT و ارزیابی حجم استخوان محدود نمی‌شود. همان‌طور که در این مورد مشاهده می‌کنید، عرض و ارتفاع استخوان بیمار کاملاً مناسب است؛ اما به دلیل تحلیل بافت نرم، در ناحیه دندان ششم یک کانتور مقعر دیده می‌شود.
در بسیاری از موارد، بدون توجه به وضعیت بافت نرم، ایمپلنت کاشته می‌شود و این نقص کانتور اصلاح نمی‌گردد. در نتیجه، بیمار بعداً از گیر غذایی در قسمت کرونال روکش شکایت می‌کند و تجمع پلاک به‌مرور می‌تواند منجر به بروز پری‌ایمپلنت شود.
در چنین شرایطی، با طراحی یک فلپ مناسب و ایجاد برش کمی پالاتال‌تر (یا به‌صورت ریموت‌تر)، می‌توان لثه کراتینیزه را به سمت باکال منتقل کرد. سپس یک فضای کیسه‌مانند ایجاد می‌شود تا امکان قرار دادن مواد پیوندی و اصلاح کانتور فراهم گردد. برای اصلاح کانتور می‌توان از پیوند بافت نرم، متریال‌های مرتبط با آن، یا از پیوند بافت سخت و استخوانی استفاده کرد؛ انتخاب روش به شرایط کیس بستگی دارد.
به‌منظور افزایش تراکم استخوان و دستیابی به پایداری اولیه بیشتر، از تکنیک افزایش تراکم استخوان استفاده شد. در این کیس، دریل نهایی سیستم بایوتری به‌صورت ریورس به کار رفت تا استخوانی برداشت نشود و در عوض، متراکم گردد.
انتخاب طراحی مناسب ایمپلنت و سیستمی که دیزاین‌های متنوعی ارائه دهد، اهمیت زیادی دارد. در این درمان از لاین پروگرسیو بایوتری استفاده شد که دارای تردهای عمیق است و می‌تواند ثبات اولیه قابل توجهی ایجاد کند. پس از قرارگیری ایمپلنت با پلتفرم سایز (PS) مناسب، از مواد پیوندی با جذب آهسته استفاده شد تا حجم ایجادشده در مدت طولانی‌تری حفظ شود. در این میان، زنوگرفت‌ها انتخاب مناسبی هستند و آلوگرفت‌های با سایز درشت نیز می‌توانند کمک‌کننده باشند.
در نهایت، هیلینگ آناتومیک اختصاصی این سیستم – که طراحی نوآورانه‌ای دارد – در محل بسته شد تا بافت نرم اطراف ایمپلنت به‌خوبی فرم بگیرد. این مرحله نقش مهمی در ایجاد پروفایل رویشی مناسب و در نهایت تحویل یک پروتز ایده‌آل به بیمار ایفا می‌کند.

امروز می‌خواهیم درباره دو سیستم Bone Level از ایمپلنت‌های شرکت بایوتری آلمان صحبت کنیم. این سیستم در دو لاین مختلف Advanced و Progressive ارائه می‌شود که هرکدام ویژگی‌های طراحی خاص خود را دارند و در شرایط بالینی متفاوت می‌توانند انتخاب بهتری باشند.
لاین Advanced به دلیل طراحی مخروطی‌تر (Tapered Design) خود، امکان دستیابی به ثبات اولیه (Primary Stability) بالاتری را فراهم می‌کند. این ویژگی به‌خصوص زمانی که نیاز به تورک بالاتر هنگام جایگذاری ایمپلنت داریم، در پروتکل‌های Immediate Placement یا Immediate Loading و در استخوان‌هایی با تراکم متوسط که فشرده‌سازی کنترل‌شده به افزایش ثبات کمک می‌کند. طراحی مخروطی این لاین باعث فشرده‌سازی تدریجی استخوان اطراف شده و در نتیجه گیر اولیه بهتری ایجاد می‌کند.
لاین Progressive دارای تردهای عمیق‌تر و طراحی رزوه تهاجمی‌تر است که آن را برای استخوان‌های با دانسیته پایین مناسب می‌کند. کاربردهای شاخص این لاین در استخوان‌های DIII و DIV، نواحی خلفی ماگزیلا و شرایطی که کیفیت استخوان پایین‌تر است و نیاز به درگیری بیشتر رزوه‌ها با استخوان داریم.
عمق بیشتر تردها باعث افزایش سطح تماس ایمپلنت با استخوان شده و در نتیجه در استخوان نرم‌تر، ثبات بهتری ایجاد می‌کند. نکته مهم دیگر در لاین Progressive این است که انتهای فیکسچر حالت برنده (Cutting Tip) دارد. این ویژگی باعث می‌شود که در نواحی خلفی ماگزیلا و در مواردی که احتمال نزدیکی به سینوس وجود دارد، جراحی ایمن‌تری داشته باشیم و ریسک آسیب به کف سینوس کاهش یابد.

مسأله بعدی، موضوع کانکشن است. یکی از ادعاهای مهم شرکت درباره لاین فیکس و نوع کانکشن آن این است که در این سیستم، علی‌رغم افزایش قطر اباتمنت و ایمپلنت، طراحی کانکشن ثابت باقی می‌ماند. این کانکشن به‌صورت تک‌کانکشن و با سایز ۲.۱ میلی‌متر طراحی شده و به‌گونه‌ای است که اتصال دقیق و محکمی را فراهم می‌کند.
در این ساختار، یک ناحیه کونیکال وجود دارد که به یک ناحیه هگز منتهی می‌شود. بخش کونیکال کانکشن به‌قدری دقیق و فشرده طراحی شده است که نفوذ میکروبی را به حداقل، و حتی نزدیک به صفر، می‌رساند. به این معنا که هنگام برقراری اتصال بین اباتمنت و ایمپلنت، در محل کانکشن عملاً فضایی برای نفوذ میکروب باقی نمی‌ماند.
همان‌طور که می‌دانیم، برای حفظ سلامت طولانی‌مدت ایمپلنت دو عامل اساسی باید تأمین شود:
اول، عامل بیومکانیکی؛ یعنی ثبات اتصال بین ایمپلنت و اباتمنت. این ثبات باید در درازمدت حفظ شود و دچار لقی یا میکروموومنت نشود. یکی از ادعاهای شرکت این است که میزان حرکت بین ایمپلنت و اباتمنت در این سیستم بسیار ناچیز است. این موضوع هم به دلیل طراحی پایدار کانکشن و هم به واسطه پیچ اتصال است که به‌صورت کاملاً محکم و در بلندمدت این اتصال را حفظ می‌کند.
دوم، عامل بیولوژیک؛ به این معنا که علاوه بر ثبات مکانیکی، اتصال باید به‌قدری دقیق و فشرده باشد که مانع نفوذ میکروبی شود. در نتیجه، ما از دو جنبه می‌توانیم به این سیستم اطمینان کنیم: هم جلوگیری از نفوذ باکتری‌ها و هم پیشگیری از حرکات میکروسکوپی که ممکن است منجر به از دست رفتن استئواینتگریشن شود. این ویژگی، به‌ویژه در شرایط بارگذاری فوری قطعات پروتزی، یک مزیت بسیار مهم محسوب می‌شود.
از سوی دیگر، با توجه به اینکه امروزه بسیاری از درمان‌های پروتزی و کاشت فوری ایمپلنت با روش‌های دیجیتال انجام می‌شود، این سیستم از نظر تجهیزات و قطعات دیجیتال نیز کاملاً پشتیبانی می‌شود. تنوع مناسب قطعات و دسترسی مطلوب به آن‌ها از مزایای دیگر این سیستم است. اباتمنت‌ها در سایزهای مختلف عرضه می‌شوند، مولتی‌یونیت اباتمنت‌ها با GHهای متنوع در دسترس هستند و همچنین پریمیل‌ها این امکان را فراهم می‌کنند که بلافاصله پس از طراحی دیجیتال، اباتمنت سفارشی بیمار تهیه و آماده شود.

مسأله دوم به شرایط خود بیمار مربوط می‌شود. ضروری است بیماری را انتخاب کنیم که مفهوم ایمپلنت فوری را به‌درستی درک کرده و ملاحظات مرتبط با آن را رعایت کند. همان‌طور که می‌دانیم تا پیش از تکمیل فرایند استئواینتگریشن، نباید بارگذاری فعال روی ایمپلنت انجام شود. بنابراین بیمار باید حداقل در دو ماه نخست، توصیه‌های لازم را از نظر رعایت بهداشت دهان، نوع تغذیه و پرهیز از عادات غذایی نامناسب به‌دقت اجرا کند. همکاری و آگاهی بیمار در این بازه زمانی نقش تعیین‌کننده‌ای در موفقیت درمان دارد.