موضوعی که وجود دارد این است که اگر بخواهیم یک ایمپلنت را به صورت Immediate Load قرار دهیم لازم است که چند شرط را داشته باشیم. اولین شرط مربوط به خود بیمار است که استخوان فک و شرایط سیستمیک بیمار، اجازه ایمپلنت فوری را به ما بدهد. مورد دوم، مدل جراحی و نوع فیکسچری است که استفاده می‌کنیم و سوم، شرایط دهان بیمار از لحاظ اکلوژن و نیروهاست.

هدف از طراحی که در این فیکسچر مهندسین شرکت ارائه کردند این بوده که با عمیق‌تر کردن تردها در طراحی فیکسچر بتوانند به شما Primary Stability‌ بهتری را در استخوان‌های مختلف بدهند.

ایمپلنت بایوتری یک کار جالبی که انجام داده این است که هیلینگ اباتمنت سفارشی شده ارائه کرده است که متناسب با شکل پروفایل هر دندان طراحی شده و اندازه‌های مختلفی دارد. این یک مزیت برای سیستم ایمپلنت محسوب می‌شود. همچنین اباتمنت مناسب با هیلینگ را نیز در اختیار ما قرار داده است. در سیستم‌های دیگر مجبوریم از اباتمنت‌های پریمیل استفاده کنیم و آن را به طور سفارشی بسازیم که مشکلات خود را دارد.

تحقیق انجام شده بر روی ایمپلنت بایوتری در دانشگاه آلمان، میکرو گپ بین فیکسچر و اباتمنت بایوتری را با سایر ایمپلنت‌های موجود مقایسه کرده است. نتایج نشان می‌دهد، میکرو گپ بین فیکسچر و اباتمنت بایوتری به قدری کم است که حتی می‌تواند از اندازه یک میکروب هم کوچکتر باشد. بنابراین اگر بخواهیم در این ناحیه نفوذ میکروب را داشته باشیم باید حداقل به قدر اندازه میکروب، فاصله وجود داشته باشد تا میکروب بتواند وارد ناحیه گپ شود.

از مزایای کاشت فوری ایمپلنت می‌توان به زمان درمان بسیار کوتاه‌تر، حفظ ساختار بافت نرم و زیبایی ظاهری بهتر اشاره کرد. معایب کاشت فوری ایمپلنت نیز شامل از دست رفتن مقداری از مخاط و نیاز به تبحر و مهارت جراح است.

در کاشت ایمپلنت دندان، غیر از دو بعد باکال لینگوال و مزیو دیستال، یک بعد دیگر هم داریم که ایمپلنت در چه عمقی قرار می‌گیرد. عمق قرارگیری ایمپلنت دارای اهمیت بسیار بسیار زیادی است. در این شرایط، وقتی رادیولوژیست اعداد مربوطه را شناسایی کرده و گزارش می‌دهد، ما فقط مقدار استخوان موجود را داریم نه زاویه ایمپلنت را داریم و نه می‌دانیم ایمپلنت را در چه عمقی بگذاریم. آیا ایمپلنت باید در موقعیت ات کرست باشد یا کمی کرونالی‌تر یا حتی در عمق بیشتری قرار گیرد.

موضوع صحبت ما، لاین جدید ایمپلنت بایوتری به نام فیکس است. لاین قبلی که هنوز هم وجود دارد، مدل کانونشنال بوده که هم در فک پایین و هم در فک بالا قابل استفاده است. در مدل کانونشنال، طراحی تردها به گونه‌ای است که به داشتن ثبات اولیه کمک کرده و نتایج موفقیت‌آمیزی در بکارگیری در انواع مختلف استخوان‌ها دارد. اما در مورد لاین فیکس، طراحی به سمتی رفته است که کار با ایمپلنت هم از نظر پروتزی و هم از نظر قطعاتی که قرار است برای بستن هیلینگ استفاده شود، بسیار راحت و آسان باشد و از طرفی به خصوص در موارد ایمپلنت فوری بتوان یک ثبات اولیه عالی داشت. چرا که یکی از مهمترین دغدغه‌های ما در مواردی که می‌خواهیم فرش ساکت ایمپلنت انجام دهیم، بدست آوردن ثبات اولیه است.

در دیزاین ایمپلنت فیکس که لاین جدید بایوتری است، از هگز ۲.۱ میلیمتر استفاده شده که مشابه کانکشن استاندارد در لاین قبلی آن بوده و به لحاظ پروتزی، کار با آن بسیار راحت است. یک نکته‌ای که وجود دارد نگرانی‌هایی در مورد تیپر ناحیه سرویکال یا همان گردن ایمپلنت است که چون این ناحیه، کمی به حالت تیپر به سمت مرکز است امکان دارد هگز، این ناحیه را تضعیف کند.