یک درمان موفق صرفاً به بررسی CBCT و ارزیابی حجم استخوان محدود نمی‌شود. همان‌طور که در این مورد مشاهده می‌کنید، عرض و ارتفاع استخوان بیمار کاملاً مناسب است؛ اما به دلیل تحلیل بافت نرم، در ناحیه دندان ششم یک کانتور مقعر دیده می‌شود.

در بسیاری از موارد، بدون توجه به وضعیت بافت نرم، ایمپلنت کاشته می‌شود و این نقص کانتور اصلاح نمی‌گردد. در نتیجه، بیمار بعداً از گیر غذایی در قسمت کرونال روکش شکایت می‌کند و تجمع پلاک به‌مرور می‌تواند منجر به بروز پری‌ایمپلنت شود.

در چنین شرایطی، با طراحی یک فلپ مناسب و ایجاد برش کمی پالاتال‌تر (یا به‌صورت ریموت‌تر)، می‌توان لثه کراتینیزه را به سمت باکال منتقل کرد. سپس یک فضای کیسه‌مانند ایجاد می‌شود تا امکان قرار دادن مواد پیوندی و اصلاح کانتور فراهم گردد. برای اصلاح کانتور می‌توان از پیوند بافت نرم، متریال‌های مرتبط با آن، یا از پیوند بافت سخت و استخوانی استفاده کرد؛ انتخاب روش به شرایط کیس بستگی دارد.

به‌منظور افزایش تراکم استخوان و دستیابی به پایداری اولیه بیشتر، از تکنیک افزایش تراکم استخوان استفاده شد. در این کیس، دریل نهایی سیستم بایوتری به‌صورت ریورس به کار رفت تا استخوانی برداشت نشود و در عوض، متراکم گردد.

انتخاب طراحی مناسب ایمپلنت و سیستمی که دیزاین‌های متنوعی ارائه دهد، اهمیت زیادی دارد. در این درمان از لاین پروگرسیو بایوتری استفاده شد که دارای تردهای عمیق است و می‌تواند ثبات اولیه قابل توجهی ایجاد کند. پس از قرارگیری ایمپلنت با پلتفرم سایز (PS) مناسب، از مواد پیوندی با جذب آهسته استفاده شد تا حجم ایجادشده در مدت طولانی‌تری حفظ شود. در این میان، زنوگرفت‌ها انتخاب مناسبی هستند و آلوگرفت‌های با سایز درشت نیز می‌توانند کمک‌کننده باشند.

در نهایت، هیلینگ آناتومیک اختصاصی این سیستم – که طراحی نوآورانه‌ای دارد – در محل بسته شد تا بافت نرم اطراف ایمپلنت به‌خوبی فرم بگیرد. این مرحله نقش مهمی در ایجاد پروفایل رویشی مناسب و در نهایت تحویل یک پروتز ایده‌آل به بیمار ایفا می‌کند.